Jong Lendelede leeft!
20 jaar wegen op het beleid duidt op dossierkennis!
Geschiedenis
Hoe het allemaal begon…
In de aanloop naar de verkiezingen van 9 oktober 1988 werd binnen het ACW opnieuw de idee geopperd, om met een eigen lijst naar de gemeenteraadsverkiezingen te trekken. Dit tot ergernis van een aantal ACW-politici en vooral zetelende mandatarissen. Hun verweer was, dat er nooit voldoende mensen bereid waren om zich kandidaat te stellen.
Als jongeren binnen het ACW wilden we hen wel eens ons gelijk bewijzen. Op de CVP-lijst waren - volgens gemaakte afspraken - 8 plaatsen voorbehouden voor kandidaten uit de ACW-vleugel. De uittredende mandatarissen waren niet akkoord om een verkiezingspoll te organiseren. Zodoende werden er al 5 plaatsen in beslag genomen door de uittredende mandatarissen. Voor de overige 3 plaatsen zouden kandidaten gezocht worden. Wij als jongeren, zouden mee zoeken. We vonden een vijftiental jongeren bereid zich kandidaat te stellen. Naast deze jongeren waren er nog 3 andere kandidaten. Meteen hadden we meer dan kandidaten genoeg om een volledige eigen ACW-lijst te vormen.
Op een zaterdagmorgen kwamen alle nieuwe kandidaten bijeen, op uitnodiging van het dagelijks bestuur van ACW. Vooral toenmalig burgemeester Roger Vandewalle wou niet van een eigen lijst weten. Er werd dus na een rumoerige vergadering besloten om op de daaropvolgende ACW bestuursvergadering de drie kandidaten te verkiezen. Omdat we beseften dat we op die manier ons eigen ruiten zouden ingooien, besloten we dat er slechts drie jongeren hun kandidatuur zouden handhaven. Zodoende wilden we ons enige kans op succes binnen het ACW geven. Op die beslissende ACW-bestuursvergadering waren dus nog 6 kandidaturen, waarvan 3 jongeren voor drie te begeven plaatsen. Uiteindelijk werd geen enkele jongere verkozen.
Dus zaten we als jongeren met een ernstig probleem. Immers, vanaf die bewuste vergadering, werd het verloop van de voorbereiding van de komende verkiezingen, telkens na elke ACW-vergadering grondig geëvalueerd. Luck Demets en Rik Dewaele die deeluitmaakten van het ACW-bestuur en Etienne Vandewaetere, staken na elke vergadering de hoofden bij elkaar om een standpunt in te nemen.
Toen kwam Georges Gheysens op de proppen. Die eiste, dat hij in de komende legislatuur zes jaar lang schepen zou worden. Hij sneed hiermee de andere kandidaat-schepenen de pas af. Georges speelde het zwaar. Ofwel kreeg hij dit mandaat vooraf op papier, ofwel trok hij zich terug als kandidaat. Voor ons - zo dachten we - een kans om alsnog een jongere op de lijst te krijgen. Maar we wilden de politiekers een hak zetten. Hoewel we als jongeren principieel tegen een voorafgaandelijke mandaatverdeling waren, besloten we de kandidatuur van Georges te steunen. Roger Vandewalle verliet, voor het tot een stemming kwam, de vergadering. De stemming eindigde onbeslist. Volgens de ACW-statuten diende er een tweede stemronde te komen, waarbij bij gelijkheid van stemmen de voorzitter twee stemmen kreeg. En….Georges Gheysens was de voorzitter. De tweede stemronde eindigde zoals verwacht opnieuw met gelijkheid van stemmen en Georges gaf zichzelf een mandaat als schepen voor zes jaar. Van democratie was hier dus helemaal geen sprake meer.
Achteraf deed Roger Vandewalle het onmogelijke, om alsnog tot een vergelijk te komen. Het gevonden compromis was, dat bij de toewijzing van de plaatsen op de lijst, Georges akkoord zou zijn met een mandaat van 3 jaar schepen. De andere 3 jaar zouden afhangen van de verkiezingsuitslag. Toen de plaatsen op de lijst bepaald waren, zou Rik Dewaele, als ACW ondervoorzitter, de lijst voorstellen op de ACW-bestuursvergadering. Op die vergadering nam Rik het woord en in plaats van de lijst voor te stellen kondigde hij … zijn ontslag als ACW-bestuurslid aan. Gemotiveerd met de mededeling dat hij de ganse voorbereiding had meegemaakt, en vaststelde dat alles om eigenbelang, macht en geld draaide. Dus dat hij dit spel niet verder wilde meespelen. Bovendien stelde hij, dat er een nieuwe lijst zou deelnemen aan de verkiezingen. Toen begon voor het nog onbekende Jong-Lendelede de bal echt te rollen….. .
De dag nadien was het al zover. De pers kwam aankloppen om te vragen of het waar was, dat er een afzonderlijke jongerenlijst zou opkomen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Hoewel er nog geen concrete afspraken waren voor een nieuwe lijst, werd dit toch bevestigd. De week nadien haalden we zelfs de frontpagina van “De Weekbode”.
Onder druk van de reacties op de pers, maar tevens onder druk van de pers zelf, besloten we er mee door te gaan. Het werd een boeiende periode. Ten huize Etienne Vandewaetere, werd de nieuwe “Beweging” gesticht. Een heel drukke periode, vol van vergaderingen, stress en het inderhaast regelen van heel
veel zaken op korte termijn, werd het deel van de oprichters en de mensen die er bij betrokken werden. Affiches drukken, financiering proberen rond te krijgen, een programma uitschrijven, en zo veel meer … Na het verzamelen van de nodige handtekeningen, konden we uiteindelijk een lijst met zes kandidaten indienen bij Notaris Callens. De kandidaten waren: Luck Demets, Rik Dewaele, Mia Fournier, Marc Staelens, Noël Hoste en Sabine Vandewalle.
Toen Roger Vandewalle de namen van de kandidaten vernam, spoedde hij zich meteen naar Kortrijk, voor een contact met Luc Deseyn, Verbondssecretaris van het ACV. Die greep meteen in en verbood aan Sabine Vandewalle, Mia Fournier en Marc staelens om zich kandidaat te stellen. De respectievelijke echtgenoten waren immers werkzaam binnen de vakbond. De kandidatuur van Sabine werd toen ingetrokken, zodat een lijst met vijf mensen deelnam aan deze (onze) eerste verkiezingen. De lijst zou deelnemen onder de naam: “ JONG-LENDELEDE.”
Als logo en promotioneel, hadden we een plantje bedacht. Heden ten dage nog steeds ons symbool. Het plantje was varenachtig. Het werd bedeeld onder de ganse Lendeleedse bevolking, met de simpele mededeling “Laat ons groeien”. Het plantje sierde heel wat huiskamers en groeide inderdaad.
De eerste verkiezingen haalden we 11,44% van de stemmen. Goed voor één zetel (Luck Demets) in de gemeenteraad. Op ongeveer 30 stemmen na, zouden het er twee geweest zijn. We werden ontboden bij de verbondssecretaris van het A.C.V. waar zonder meer onze toekomst als A.C.V.-militant geviseerd werd. We werden gevraagd ons opnieuw aan te sluiten bij ACW en C.V.P. Dit werd pertinent geweigerd. Zoals Luck Demets het stelde: “Als men een vis uit een emmer vuil water haalt, om over te brengen naar een emmer proper water, maar men vraagt daarna die vis om terug in de vuile sloot te gaan zwemmen, dan is de keuze niet zo moeilijk.” Binnen de deeltakken van het ACW ( KAV,KWB,ACV, …) was Jong-Lendelede de grote zondebok. Het verlies aan volk op de vergaderingen, het gemis aan initiatieven die slaagden, alles kwam op het hoofd van Jong-Lendelede terecht. Vooral de vrijgestelden in Kortrijk deden dapper hun best om ons het leven zo zuur als mogelijk te maken.
Stilletjes hoopte men, dat alles zichzelf wel zou oplossen. De Lendeleedse CVP meerderheid was er heilig van overtuigd, dat we een ééndagsvlieg waren. Maar dat pakte even anders uit. We beten ons vast in tal van dossiers en bouwden een degelijke dossierkennis op.
Gevolg daarvan was, dat ook de meerderheid verplicht was, om zich degelijk voor te bereiden op de raadszittingen. En dat was iets wat ze absoluut niet gewoon waren. Jong-Lendelede van zijn kant, deed steeds een constructieve inbreng in de gemeenteraden. In die periode werden we in het openbaar door verschillende personen gemeden, omdat we van “JONG-LENDELEDE” waren. Het was hard labeur, maar het loonde. Zes jaar lang probeerden we onszelf waar te maken.
In de aanloop naar de verkiezingen van oktober 1994 konden we een lijst voorleggen met 11 kandidaten. We vonden het beter met een onvolledige lijst valabele kandidaten op te trekken, als met een volledige lijst . Er waren opnieuw vooraf gesprekken met het A.C.W., Gezien wij wel wilden samenwerken met A.C.W., doch niet met de C.V.P, leidden deze gesprekken tot niets. Eigenlijk werd er van ons geëist, dat we onze eigenheid zouden opgeven, om te “mogen” meedoen met het ACW. Dit was niet bespreekbaar voor ons, als jonge partij.
Ook in deze verkiezingen gingen we serieus vooruit en we behaalden twee zetels. Op een zestigtal stemmen na, behaalden we er geen drie. Luck Demets en Mia Vanlerberghe zouden ons de komende zes jaar vertegenwoordigen in de gemeenteraad. Met Mia Vanderhaeghen hadden we ook een eerste vertegenwoordiger in de O.C.M.W.-raad. We gingen als ploeg ongestoord verder door. Na drie jaar nam Luck Demets ontslag als gemeenteraadslid, om er vervangen te worden door Rik Dewaele.
Opnieuw bestookte men ons van alle kanten. Men probeerde de gevreesde ploeggeest, die binnen JONG-LENDELEDE heerste, te doorbreken. Daar slaagde er echter opnieuw niet in. Zo bleven we de duimspijker spelen in de schoen van de meerderheid.
Onze manier van politiek voeren, bleef direct en laagdrempelig. Stilaan kwam het vertrouwen, beetje bij beetje. Ondertussen voelden we zelf aan, dat de kansen aan het keren waren. We konden steeds op méér en méér sympathie beginnen rekenen in allerlei adviesgroepen en bij de bevolking.
Voor de verkiezingen van 8 oktober 2000, trokken we voor het eerst met een volledige lijst naar de kiezer. Jong-Lendelede was ondertussen een pluralistische groep geworden, niet gebonden aan één of andere politieke partij maar met de nodige inbreng vanuit alle strekkingen van de bevolking. JONG-Lendelede STAAT OP EIGEN BENEN! De leuze voor verkiezingen 2000: “Andere tijden? Geef ons de kans !.” En … de kiezer gaf ons deze kans, of toch bijna. We behaalden niet minder dan vijf zetels en - samen met VLD - werd hierdoor de meerderheid bijna gebroken. Hier dient te worden gesteld, dat de CD&V meerderheid géén 50% van de stemmen meer behaalde. Volgende personen werden rechtstreeks verkozen: Luck Demets, Mia Vanlerberghe, Rik Dewaele, Koen Vervaecke en Myriam Dedeurwaerder. Kijken we echter naar een top 25 van de voorkeurstemmen, dan bevindt iedere kandidaat van onze lijst zich in die top 25. Dit houdt in, dat er effectieve gemeenteraadsleden zijn, die minder stemmen behaalden, als de personen op onze lijst. Dat zegt toch heel wat over de verkiezingsuitslag.
Mia Vanlerberghe nam enkele maanden later ontslag als gemeenteraadslid, om O.C.M.W. raadslid te worden samen met Mia Vanderhaeghen. Zij werd in de gemeenteraad vervangen door Nina Verstraete.
Na drie jaar – in afspraak met een andere politieke fractie - kregen we er een derde vertegenwoordiger bij in het O.C.M.W. Mia Fournier nam deze taak op zich.
Peter Dekijvere werd na drie en een half jaar legislatuur, gemeenteraadslid in opvolging van Myriam Dedeurwaerder. Myriam verhuisde immers naar een andere gemeente.
In aanloop naar de verkiezingen van 2006 koetserden de zeventien kandidaten misschien ietwat te hoge verwachtingen. Een aantal factoren, los van Jong-Lendelede en zijn organisatie, boden eerder onverwachtse tegenkracht.
Ondertussen werd Jong-Lendelede verruimd met een aantal SPA-kandidaten, niet dat het een kartellijst zou worden. De drie SPA-kandidaten stapten mee op onder het vaandel van Jong-Lendelede met de ideeën van Jong-Lendelede die in groep beslist werden. Het thema van de verkiezingen: ‘MET EEN KLARE KIJK….'
Opnieuw betekenden deze verkiezingen een vooruitgang van één zetel. We staan nu op ZES mandaten in de gemeenteraad. In het OCMW krijgen we DRIE mandaten en het laatste jaar worden dat er in afspraak met VLD VIER.
Na de verkiezingen wordt er binnen de schoot een stuurgroep opgericht bestaande uit: Voorzitter (geen mandaatdrager), Ondervoorzitter geen mandaatdrager), Secretaris, Fractievoorzitter gemeenteraad, Fractievoorzitter OCMW, vertegenwoordiger mandatarissen en een vertegenwoordiger voor de niet-verkozenen. Etienne Vandewaetere wordt de eerste voorzitter.
Eind september 2007 nam Luck Demets ontslag in de gemeenteraad. Eén van de voornaamste redenen: De meerderheid speelt teveel de man en te weinig de bal…
Hoewel met het weggaan van Luck er een grote verdienste vertrekt, zowel voor Jong-Lendelede als voor de ganse Lendeleedse gemeenschap, gaat Jong-Lendelede de ingeslagen weg verder. Op voorstel van het bestuur aanvaard Rik Dewaele de taak van fractieleider. In de gemeenteraad wordt Luck opgevolgd door Nina Verstraete.
Op 9 september neemt Mia Vanlerberghe, onverwacht, wegens gezondheidsredenen ontslag als gemeenteraadslid. Enige tijd later moeten we afscheid nemen van ons gewaardeerd gemeenteraadslid Roland Titeca die op 30 oktober 2008, na een ziekte, overleed. Roland had steeds een nuchtere kijk op het politiek gebeuren in onze gemeente en kon op een kalme manier zijn doordachte mening verkondigen en dit op een voor iedereen begrijpbare wijze. In een afscheidsrede zei Rik Dewaele ondermeer: “Nooit meer…zullen we Roland na een gemeenteraad horen zeggen: “Er werd op een half uur tijd beslist om zoveel miljoen euro uit te geven.” Nooit meer…zullen we Roland horen zeggen: “Is dit weer geen weggesmeten geld, is daar wel genoeg over nagedacht….”. Roland zal steeds in onze gedachten blijven….
Tijdens de gemeenteraad van 19 november 2008 werden dan ook twee nieuwe gemeenteraadsleden beëdigd. Etienne Vandewaetere en Johan Witdouck kwamen onze ploeg aanvullen.
Ondertussen bestaat Jong-Lendelede 20 jaar en dat zal niet onopgemerkt blijven. Een aktie in het plaatselijk “gazetje van Lendlee” zorgde er immers voor dat het College van Burgemeester en Schepenen in alle staten was. Het nieuwste logo van Jong-Lendelede gelijkt immers verdraaid veel op het logo dat binnen de nieuwe huisstijl van de gemeente wordt gebruikt.
Tenslotte dient nog gezegd, dat iedereen die namens Jong-Lendelede een mandaat opneemt, zijn of haar zitpenningen integraal afstaat ten voordele van JONG-LENDELEDE. Eén van onze stichters, Noël Hoste, is ondertussen al overleden. Wij vergeten niet, hoe hij indertijd alle verkiezingsborden, verspreid over de gehele gemeente, netjes hield. En wij doen voort. Wij hebben een taak naar de bevolking toe. Immers, na de komst van Jong-Lendelede is onze gemeente politiek nooit meer geweest, wat ze voordien was!
Deze beknopte geschiedenis is heel onvolledig. Ze geeft U, lezer, toch een beeld van hoe we gegroeid zijn en van waar we komen. Veel zaken zijn we zelf al vergeten. Wat we nooit vergeten zijn echter: we blijven opteren voor een politiek correct beleid, zonder eigenbelang!
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||